rhamphorhynchus
ram·fo·rìn·chus /ramfoˈrinkus/ s.m. C2
invariabile
-
paleont. Genere di rettili pterosauri della famiglia dei Ranforinchidi, vissuti nel Giurassico superiore, con lunga coda e becco munito di denti. Un rettile volante estinto, con la coda lunga e i denti nel becco, vissuto tantissimi anni fa insieme ai dinosauri.
- Nel museo c'è lo scheletro di un rhamphorhynchus con le ali spiegate.
- en
- Rhamphorhynchus
- fr
- Rhamphorhynchus
- de
- Rhamphorhynchus
- es
- Rhamphorhynchus
- pt
- Rhamphorhynchus
- la
- Rhamphorhynchus
Si scrive rhamphorhynchus, non ramphorhynchus né rhamphorhyncus.
Etimologia
lat. scient., dal gr. rhámphos «becco» e rhýnchos «muso, becco».
