esocarpo
e·so·càr·po /ezoˈkarpo/ s.m. C2
pl. esocarpi
-
bot. Strato più esterno della parete del frutto, che ne costituisce la buccia. La parte più esterna di un frutto, cioè la buccia.
- Nella pesca l'esocarpo è la buccia vellutata.
- en
- exocarp, epicarp
- fr
- exocarpe, épicarpe
- de
- Exokarp
- es
- exocarpo, epicarpio
- pt
- exocarpo, epicarpo
Si scrive esocarpo, non esocarpio.
Etimologia
comp. del gr. éxō «fuori» e karpós «frutto».
