stannico
stàn·ni·co /ˈstanniko/ agg. C2
f. stannica; pl. stannici, stanniche
-
chim. Detto dei composti dello stagno tetravalente, cioè con valenza 4. Si dice di una sostanza chimica che contiene stagno nella sua forma più ricca di legami.
- Il cloruro stannico è un liquido incolore.
- Contrari
- stannoso
- en
- stannic
- fr
- stannique
- de
- Zinn(IV)-
- es
- estánnico
- pt
- estânico
Si scrive stannico, non stanico.
Etimologia
dal lat. tardo stannum «stagno», con il suff. -ico.
