beccamorto
bec·ca·mòr·to /bekkaˈmɔrto/ s.m. C1
pl. beccamorti
-
fam. Chi seppellisce i morti nei cimiteri. Chi lavora al cimitero e seppellisce i morti.
- Il beccamorto scavò la fossa in silenzio.
- en
- gravedigger
- fr
- fossoyeur
- de
- Totengräber
- es
- sepulturero, enterrador
- pt
- coveiro
- la
- vespillo
Si scrive beccamorto, non becamorto.
Etimologia
comp. di beccare e morto.
