astomia
a·sto·mì·a /astoˈmia/ s.f. C2
pl. astomie
-
med. Assenza congenita della bocca, o chiusura completa dell'orifizio orale. Condizione di chi nasce senza la bocca o con la bocca completamente chiusa.
- L'astomia è una malformazione molto rara.
- en
- astomia
- fr
- astomie
- de
- Astomie
- es
- astomía
- pt
- astomia
Etimologia
comp. di a- privativo e del gr. stóma «bocca». Prima attestazione: sec. XIX.
