sconcio
scòn·cio /ˈskontʃo/ agg. e s.m. C1
f. sconcia; pl. sconci, sconce
-
agg. Che offende il pudore o la decenza; osceno, indecente. Che non rispetta il pudore e si considera volgare o scandaloso.
- Ha raccontato una barzelletta sconcia davanti ai bambini.
- Sinonimi
- osceno, indecente, laido, turpe, lascivo, vergognoso form.
- Contrari
- casto, pudico, dignitoso, decoroso
- en
- obscene, indecent
- fr
- obscène, indécent
- de
- obszön, unanständig
- es
- obsceno, indecente
- pt
- obsceno, indecente
- la
- obscenus, turpis
-
s.m. Cosa o azione indecente, vergognosa; fatto che suscita scandalo o indignazione. Una cosa così brutta o scorretta che fa indignare.
- Lasciare i rifiuti in strada è uno sconcio.
- en
- disgrace, outrage
- fr
- honte, scandale
- de
- Skandal, Schande
- es
- vergüenza, escándalo
- pt
- vergonha, escândalo
- la
- dedecus
-
disus. agg. Deforme, malridotto, in cattivo stato. Brutto da vedere, rovinato o storto.
- Aveva un aspetto sconcio dopo la caduta.
- Sinonimi
- deforme, malridotto
- Contrari
- integro
- en
- deformed, battered
- fr
- difforme, abîmé
- de
- entstellt
- es
- deforme
- pt
- deformado
- la
- deformis
Etimologia
dal part. pass. di sconciare, da s- e conciare.
