conducente
con·du·cèn·te /kondutˈtʃɛnte/ agg. e s.m. e f. B2
pl. conducenti; f. conducente
-
s.m. e f. Persona che guida un veicolo, specie nel linguaggio giuridico e dei trasporti. La persona che guida un mezzo di trasporto, come un'auto, un autobus o un tram.
- Il conducente dell'autobus ha frenato all'improvviso.
- Il conducente era in regola con la patente.
- Sinonimi
- guidatore, autista, manovratore form.
- Contrari
- passeggero
- en
- driver
- fr
- conducteur, conductrice
- de
- Fahrer, Fahrerin
- es
- conductor, conductora
- pt
- condutor, motorista
- la
- rector, aurīga
-
lett. agg. Che conduce, che porta a un luogo o a un risultato. Che porta in un posto o a un certo risultato.
- Imboccammo la via conducente al lago.
- Sinonimi
- che porta
- en
- leading
- fr
- menant
- de
- führend
- es
- conducente
- pt
- condutor
- la
- dūcens
Si scrive conducente, non conducénte.
Etimologia
dal part. pres. di condurre, dal lat. condūcere.
