vangatura
van·ga·tù·ra /vanɡaˈtura/ s.f. C1
pl. vangature
-
agr. Lavoro del terreno con la vanga, che lo rivolta in profondità. Il lavoro di girare la terra con la vanga prima di seminare o piantare.
- Dopo la vangatura l'orto era pronto per la semina.
- In autunno facciamo la vangatura dell'aiuola.
- en
- digging, spading
- fr
- bêchage
- de
- Umgraben
- es
- cavado
- pt
- cavadela
- la
- fossio
Etimologia
der. di vangare, col suffisso -tura.
