ansimare
an·si·mà·re /ansiˈmare/ v. tr. e intr. B2
aus. avere; io ansimo; part. pass. ansimato; coniugazione completa
-
v. intr. Respirare con affanno, in modo rapido e rumoroso, per fatica o malattia. Respirare forte e in fretta perché si è molto stanchi o si sta male.
- Arrivò in cima alla scala ansimando.
- Sinonimi
- affannare, boccheggiare, anelare lett.
- en
- to pant, to gasp
- fr
- haleter
- de
- keuchen, schnaufen
- es
- jadear
- pt
- ofegar
- la
- anhelare
-
lett. v. tr. Dire o pronunciare con voce spezzata dall'affanno. Dire qualcosa con la voce rotta dal fiatone.
- Ansimò una richiesta d'aiuto.
- en
- to gasp out
- fr
- haleter
- de
- keuchend hervorstoßen
- es
- decir jadeando
- pt
- dizer ofegante
Si scrive ansimare, non ansimmare.
Etimologia
dal lat. volg. *anximare, der. di anxius «affannato».
